„Prze­moc nie jest oz­naką siły, lecz słabości”.
ks. Jerzy Popiełuszko

Zjawisko przemocy i agresji jest tak powszechne, że tłumaczenie go może wydawać się zbędne. Jednak to, co wydaje się proste zwykle okazuje się najtrudniejsze.
Przemoc to świadome i celowe działanie. Przemoc dzieli się na fizyczną i psychiczną. Można zapytać, która gorsza? Każda. Uderza w godność jednostki i wykracza poza przyjęte przez społeczeństwo normy. Problem przemocy jest tematem trudnym i bolesnym. Jak się zachować, co zrobić, jak rozpoznać czy moje dziecko nie jest ofiarą albo sprawcąprzemocyo tym właśnie mogli porozmawiać rodzice klas IV-VI podczas spotkania z panem Pawłem Nowakiem w środę 23 listopada.

Pan Paweł scharakteryzował rodzaje przemocy, od fizycznej, przez psychiczną, słowną, aż po nastręczającą obecnie wielu problemów cyberprzemoc, czyli zachowania przemocowe, do których dochodzi w świecie wirtualnym, przedstawił przejawy zachowania agresywnego, oraz przyczyny, formy i sposoby przeciwdziałania.Oprócz wiedzy nt. mechanizmów powstawania sytuacji przemocowych wśród rówieśników, rodzice usłyszeli o roli jaką odgrywają w kształtowaniu właściwych postaw dzieci. Otrzymali również informacje, jak oni jako rodzice, mogą im przeciwdziałać, jak pomóc dziecku nie powodując jednocześnie eskalacji przemocy (lub odrzucenia przez grupę rówieśniczą).Dowiedzieli się również, gdzie szukać pomocy, gdy ich dzieci są ofiarami bądź sprawcami przemocy. Każdy z rodziców mógł też zapoznać się z broszurą informacyjną – „Przemoc! Tojest obce!”

Nie ma szkoły bez przemocy. Ale jeżeli wszyscy będą umieli ją dostrzegać i odpowiednio reagowaćna nią, wówczas można mówić o szkole bez przemocy. To spotkanie było kolejnym krokiem naszej placówki ku takiej właśnie szkole, która głośno mówi, że nie ma żadnego usprawiedliwienia na przemoc.

Pedagog szkolny- Anna Szymańska

„Dzieci” Dorothy Nolte

Dzieci wciąż krytykowane

uczą się potępiać.

            Dzieci wychowywane w atmosferze wrogości

            uczą się walczyć.

Dzieci wzrastające w strachu

uczą się bać.

Dzieci, które spotykają się wciąż z politowaniem

            uczą się użalać nad sobą.

Dzieci ciągle ośmieszane

 uczą się nieśmiałości.

            Dzieci wzrastające pośród zazdrości

            uczą się czym jest zawiść.

Dzieci bezustannie zawstydzane

uczą się poczucia winy.

            Dzieci otoczone tolerancją

            uczą się cierpliwości.

Dzieci otrzymujące dość zachęty

uczą się śmiałości.

            Dzieci, którym nie szczędzi się pochwał

            uczą się uznawać swą wartość

Dzieci w pełni aprobowane

uczą się lubić samych siebie.