facebook sp1

Polish (Poland)English (United Kingdom)

Tadeusz Kościuszko patronem naszej szkoły

c_190_130_16777215_0___images_stories_O_Nas_kosciuszko2.gifNaczelnik Tadeusz Kościuszko (1746-1817) należy do najpopularniejszych postaci w naszej historii. Poświęcono mu wiele prac naukowych i literackich, o czynach jego mówią liczne wiersze i pieśni. Akcje dla uczczenia pamięci Kościuszki wzmagały się w latach przypadających rocznicy, lecz szczególnie przybierały na sile w momentach krytycznych w życiu narodu.

Kościuszko urodził się 4 lutego 1746 roku w Mereczowszczyźnie na Białorusi. Po ukończeniu szkół wstępnych w 18 roku życia, przyjęty został do warszawskiej Szkoły Rycerskiej, gdzie ze specjalnym zamiłowaniem oddawał się nauce sztuki inżynierskiej. Dobre wyniki w nauce otworzyły mu następnie drogę do dalszych studiów wojskowych we Francji, gdzie przebywał w latach 1769-1774.

Po powrocie do kraju, mimo nabycia gruntowej wiedzy, nie zdołał otrzymać stanowiska w redukowanej po I rozbiorze armii polskiej. Postanowił więc szukać szczęścia za granicą. W roku 1776 wyjeżdża do Ameryki, gdzie właśnie rozpoczęła się wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych. W uznaniu zasług położonych w walce o wolność Ameryki otrzymał specjalne pismo od Kongresu.

W roku 1784 Kościuszko wraca do Polski, ożywiony gorącym pragnieniem wykorzystania w służbie dla ojczyzny zdobytego doświadczenia. Ale i tym razem nie udaje mu się dostać do wojska. Osiada więc na wsi, gdzie gospodarząc w swych Siechnowicach stara się wprowadzić nowe sposoby uprawy roli i ulżyć doli chłopów pańszczyźnianych.Dopiero po pięciu latach - w 1789 r., już w dobie Sejmu Czteroletniego, Kościuszko powołany zostaje do rozbudowującego się wojska, otrzymując nominację na generała majora i dowództwo brygady w dywizji wielkopolskiej.

Podczas wojny 1792 r. czynny był w polu od pierwszych dni walk jako dowódca dywizji. Nieraz osłaniał odwrót sił głównych ratując sytuację. Największą bitwę wypadło mu stoczyć pod Dubienką 18 lipca 1792 roku, gdy zagrodził on drogę na zachód przeważającym siłom nieprzyjaciela. W ciągu kilku godzin dywizja Kościuszki z powodzeniem odpierała ataki korpusów rosyjskich, zadając im ciężkie straty. Dopiero wieczorem, po wyczerpaniu wszelkich środków oporu, Kościuszko zarządził odwrót, , wyprowadzając umiejętnie swe pułki spod uderzeń wroga. Za bitwę pod Dubienką awansowany został do stopnia generała-lejtnanta.

Wkrótce potem wyjeżdża za granicę, zatrzymując się w Lipsku. WW lutym 1793r. jedzie do Francji, by nawiązać kontakty z jej rewolucyjnym rządem. wraca po kilku miesiącach, a już we wrześniu tegoż roku odwiedzają go w Lipsku emisariusze krajowych organizacji patriotycznych, proponując objęcie dowództwa nad planowanym powstaniem. Kościuszko nie odmawia, lecz jednocześnie wskazuje na konieczność starannego przygotowania wystąpienia, które jego zdaniem tylko wówczas będzie mogło zakończyć się sukcesem, gdy zgromadzi pod bronią paruset tysięczną armię.

Powstanie wybuchło jednak wcześniej, nim wszystkie przygotowania zostały zakończone, a to na skutek konieczności ratowania wojsk, którym groziło rozbrojenie. 22 marca 1794 roku Kościuszko przybywa do Krakowa, zaś dwa dni później składa na Rynku krakowskim historyczną przysięgę.

1 kwietnia wyrusza Kościuszko z Krakowa na kampanię wojenną, wiodąc zaledwie dwa bataliony piechoty i kilkanaście dział. Po drodze siły jego wzrastają przez przyłączenie formacji regularnych, jak również tworzenie chłopskich oddziałów kosynierskich. 4 kwietnia dochodzi do pierwszej poważniejszej bitwy pod Racławicami. Kończy się ona świetnym zwycięstwem Kościuszki, do czego w poważnym stopniu przyczynił się dwukrotny brawurowy atak kosynierów. Doprowadził on do zdobycia dział wroga i rozgromienia jego sił w centrum. Korpus carski zmuszony został do pośpiesznego odwrotu. Ale jeszcze większe od militarnego było moralne znaczenie tej bitwy. Wieść o niej rozniosła się lotem błyskawicy po całym kraju, stając się sygnałem do nowych wystąpień powstańczych.

W początkach maja 1794 roku Kościuszko staną obozem pod Połańcem, ogłaszając tam swój słynny Uniwersał, mocą którego chłopi otrzymywali wolność osobistą, opiekę rządu oraz ulgi w robociznach.

Stoczywszy 5 czerwca bitwę z zagradzającymi mu drogę poważniejszymi siłami rosyjsko-pruskimi pod Szczekocinami, Kościuszko przedarł się ku Warszawie. W stolicy czekał naczelnika ogrom roboty. Z jednej strony podjął on energiczne prace nad rozbudową wojska, z drugiej musiał doraźnie toczyć ciężkie walki w obronie stolicy.

Rozegrana przez Kościuszkę bitwa w obronie Warszawy zakończyła się wyraźnym sukcesem.

Wówczas Kościuszko pełen wiary w rychłe ostateczne zwycięstwo zwrócił się przeciwko drugiemu wrogowi. Zorganizował w początkach października pod swym osobistym dowództwem wyprawę przeciw carskiemu generałowi Fersenowi, nim zdążył mu przybyć z pomocą stojący już pod Brześciem Suworow. W takich okolicznościach doszło 10 października do nieszczęśliwej bitwy pod Maciejowicami. Siły, którymi bezpośrednio dowodził Kościuszko, okazały się zbyt słabe, aby sprostać Fersenowi, zaś idący z drugą polską dywizją gen. Poniński spóźnił się z pomocą. Otoczone oddziały polskie walczyły z rozpaczliwym męstwem. Większość żołnierzy poległa, reszta, przeważnie ranni, dostała się do niewoli. W ręce wroga wpadł także Kościuszko, ciężko ranny i nieprzytomny.

Przewieziono go następnie do Petersburga, gdzie wtrącono do twierdzy Pietropawłowskiej. Z więzienia uwolnił naczelnika po 2 latach car Paweł I, który wstąpił na tron po śmierci Katarzyny. W 1797 roku Kościuszko wyjechał z Rosji, bo ponownie zawitać do Ameryki. Nie przebywał tam jednak długo i w roku następnym podążył do Francji na wieść o walkach toczonych przez Polaków pod jej sztandarami.

Podczas kilkunastoletniej epopei napoleońskiej Kościuszko pozostał na uboczu. Nie wierzył w dobre intencje Bonapartego w stosunku do Polski i żądał gwarancji, których nie uzyskał. Opowiadał się w tym czasie za walką o własnych siłach w imię niepodległej Rzeczypospolitej.

Ostatnie lata życia spędził w Solurze w Szwajcarii, gdzie zmarł 15 października 1817 roku.

NASZA SZKOŁA BIERZE UDZIAŁ W PROGRAMIE

baner technologie 120x240

Wydarzenia

11.01.2018 - Wystawienie ocen na pierwszy semestr

15-26.01.2018 - Ferie zimowe

Dni wolne

DNI WOLNE OD ZAJĘĆ DYDAKTYCZNYCH W ROKU SZKOLNYM 2017/2018

  • 2 listopada 2017r.
  • 3 listopada 2017r
  • 18 kwietnia 2018r.
  • 19 kwietnia 2018r.
  • 20 kwietnia 2018r.
  • 30 kwietnia 2018r.
  • 2 maja 2018r.
  • 4 maja 2018r.

Kalendarz

  • 04.09.2017 Rozpoczęcie zajęć dydaktyczno-wychowawczych
  • 23-31.12.2017 Zimowa przerwa świąteczna
  • 15-28.01.2018 Ferie zimowe
  • 29.03-03.04.2018 Wiosenna przerwa świąteczna
  • 22.06.2018 Zakończenie rocznych zajęć dydaktyczno-wychowawczych

Przydatne linki

{nomultithumb}dopalacze

cke2

oke poznan

ko szczecin

men 3dzielny

logo CEO

ore banner2

zcdn

logo szczepan

logointerisk

Odwiedza nas

Naszą witrynę przegląda teraz 53 gości 
Dzisiaj19
Wczoraj58
W tym tygodniu136
W tym miesiącu1949
Od początku93667

plakat kopia

librus2
2014 12 03 aktywna edukacja

szkola z klasa

2014 10 24 logo bezpieczna szkola

ceo poczytaj mi przyjacielu

trzymaj forme

zszp

szklanka mleka akcja szkola wielkopolska

owoce w szkole

WSPÓŁPRACA Z FUNDACJAMI

dzieciafryki com 2

mam marzenie

kolo caritas

Adres

Szkoła Podstawowa nr 1
ul. Wojska Polskiego 6, 72-200 Nowogard
tel. 91 / 39 26 270, fax 91 / 39 26 271
NIP: 856-16-83-911, szp1now@wp.pl

Kontakt

dyrektor: Sebastian Szymański
tel. +48 91 / 39 26 270
www.sp1.nowogard.pl
szp1now@wp.pl

Logowanie



pogoda

Nowogard